Album:
Nieuwsbrief:
Het is allemaal anders gelopen dan we dachten. Onze contactpersoon Yan kreeg een aantal dagen na onze aankomst een hart-infarct. We hebben hem naar het ziekenhuis gebracht en daar is hij op de intensive care terecht gekomen. Heel anders dan bij ons in Nederland. In Nederland wordt er gedotterd maar die middelen hebben ze hier niet. Hij is met medicijnen behandeld. Na zeven dagen mocht hij naar huis. Nu gaat het redelijk met hem, hij heeft veel rust nodig. Charles Jacobs (hij heeft het ziekenhuisje laten bouwen in Les) is ons in die periode op komen halen, zodat we toch onze werkzaamheden voor Klivia konden doen. We hebben eerst de burgemeester van Desa Les bezocht om toestemming te vragen (dit moet altijd). Toen zijn we naar de Bidan (vroedvrouw) in het ziekenhuisje gegaan. We hebben besproken hoe we het gingen aanpakken. De volgende dag zijn we om tien uur in de ochtend begonnen met de spreekuren. Gede was onze tolk en vertaalde alles in het engels. José ( mijn moeder ) deed metingen van bloeddruk en glucose. Ik schreef alles op en gaf indien nodig de medicijnen. De Bidan schreef de namen en leeftijden op van de patienten. ( veel mensen weten niet hoe oud ze zijn ). Het was heel leuk om te zien hoe blij de mensen waren. Zij gaan namelijk nooit naar een dokter omdat ze zo arm zijn. Er was veel sprake van reumathiek en een hoge bloeddruk. Voor reumathiek kregen ze paracetamol en in de ergste gevallen ibuprofen. Er was ook een mevrouw die waarschijnlijk een heel erge tropische ziekte heeft. Hiervan hebben we foto’s gemaakt en gaan we het in Nederland verder uitzoeken hoe we haar kunnen helpen. Het werk was heel leuk om te doen omdat de mensen heel dankbaar zijn. Het is de bedoeling dat de Bidan de controle verder gaat doen en op die manier ons werk voortzet. Ze heeft nu voldoende medicijnen om vooruit te kunnnen. We zijn ook nog bij een jongen thuis geweest die erg ziek was. We hebben hem antibiotica gegeven en we hopen dat hij beter wordt.
Het was dankbaar werk en ik heb veel geleerd en gezien over het leven hier in Bali. Elk stadje en dorpje is anders; het gaat van rijk naar arm. Ben blij dat we in Les zijn geweest want de mensen hadden ons echt nodig!
Op de site www.kliviaproject.nl staan ook wat fotos van ons bezoek.